11/05/2019 Dames 2e divisie: Marit, Gabri, José en Frouke.

“Mag ik jullie chipnummers?” vraagt Harrie in de Whatsapp groep. Na wat heen en weer gebabbel, zijn alle xy123 lettercombinaties compleet. Zowaar, Harrie schrijft ons rond middernacht in. Waar; ik kan het niet na vertellen, maar vast op een site. Ok, nu komt het dichtbij, 2e divisie Almere!

Wattt?? Is de start om 17u17?! Het verbaast me elke keer weer dat die starttijden zo exact zijn. Ik geloof op dat moment ook niet dat de start echt zo exact zal zijn. Wat een gek tijdstip, ik dacht toch meer aan ochtend of middag, niet aan 17uur. Dit komt helemaal niet uit in mijn planning.

Nou goed op naar Almere! Kinders mee. José zal de startnummers regelen en de briefing volgen. Bij aankomst, lijkt het een chaos met fietsers en lopers. Maar als José ons alle instructies heeft gegeven, val het wel mee. Ow jee in alle hectiek mijn trisuit vergeten, maar gelukkig heeft Gabri een reserve van RDG mee genomen. Dus geen strafpunten! Super mooi weer eigenlijk. De zon komt door, we zweten in de wetsuit. We lopen naar de start, daar krijgen we instructies. Naar de boot zwemmen en dan binnen 1.5 minuut go go! Dus toch weer dat exacte tijdstip van 17u17. Wij het water in, zwemtactiek besproken en daar gaan we. 11 graden! Koudddd! Alleen in het water krijg ik mijn adem niet onder controle. Hyperventilatie, als ik mijn hoofd in het water doe om uit te blazen gebeurt er niets. Geen lucht! We krijgen 2 boten begeleiding. En Marit laat mij meerdere keren vliegen door het water, door mij duwtjes te geven. José roept allerlei aanmoedigingen en Gabri kan ik niet bijhouden. Ik hoor de meisjes discussiëren dat ze mij achter zullen laten, maar gelukkig willen ze op mij wachten. Wow team spirit. Ik weet niet of ik zo had kunnen denken, als ik in hun positie zat. Wat sterk! De man in de kano blijft ons begeleiden en kent uiteindelijk onze namen: “José iets meer naar links. Marit, gaat het goed?” Eigenlijk is het best gezellig, behalve dan dat ik echt kapot ben en niets terug kan zeggen. José en Marit zwemmen bijna achteruit om mij te duwen. Iedereen heeft een beslagen zwembril. In de wisselzone overleven we het gevecht met onze wetsuit. Tijdens het fietsen staat er een beetje wind. Marit verricht het meeste kopwerk en José blijft enthousiast aanmoedigen als achterste! Ik ben vooral op, kan niets meer zeggen en zeker niet mijn normale snelheid halen. 2 rondjes en klaar. Het regent half, maar de zon schijnt ook. Als we tijd hadden, hadden we vast de regenboog gezien! We halen wat vrouwenteams in. Dat voelt sterk. Gabri roept: “Ga maar! Ga maar!” We gaan met zijn 3en verder. Achteraf blijkt Gabri bijna 3 rondjes te hebben gefietst. Dan hoeven we alleen nog maar te lopen! Maar wat kan 5km ver zijn. José roept nog: “Sorry dit is mijn maximale tempo hoor sorry. Anders redt mijn enkel het niet.” De drankpost is al op 700meter, minder dan 2 rondjes op de baan. Maarrrr dat is toch ook echt ver… Marit wil mij perse duwen, maar mijn ego laat het nog niet toe. We halen nog wat teams in. Uiteindelijk duwt Marit toch stukjes. Ik hoor José en Marit hele discussies voeren. Haha, waar halen ze die adem vandaan. De deuk in mijn ego is daar… Dan is daar toch op eens de groene mat! Hèhè gehaald.

Chocomelk en water. Een zonnetje. Volop stoere verhalen. Wow wat was dit leuk. Dit hebben we toch maar weer als team gedaan.

Wanneer mogen we weer?

_Frouke Duijzer_